Met het vurige en gejaagde Nine Pound Hammer, vraagt Frank Fairfield op banjo, onmiddellijk de aandacht op. Het is het kraakheldere geluid dat doet weggeven dat deze opnamen niet uit de jaren twintig stammen. Fairfield klinkt op zijn debuut zo authentiek dat hij zo uit de appalachen van ruim tachtig jaar terug lijkt te stammen. Zelfs met zijn snijdende stem sluit hij zo aan bij de belangrijke namen van toen, als Dock Boggs of Roscoe Holcomb. Ook op gitaar speelt hij een authentiek stukje fingerpicking en weet hij zijn helden op de elf traditionals qua geluid perfect te imiteren. Helaas speelt er daardoor ook het gebrek aan relevantie mee in de beoordeling van deze plaat, dat niet meer dan een heerlijk stukje curiosa lijkt te zijn. Echter is zijn aanstekelijke en zeer geslaagde poging tot het kopiëren van de old-time folk die hij zo graag hoort ontwapend oprecht
